Ons nachtelijk avontuur

Kunst en Spijs zijn deze week weer op pad geweest. We vinden het heerlijk om in de bossen lekker bij te kletsen en onze gedachten en ideeën te delen met elkaar. Dat gaat net als alle andere beproevingen vrij impulsief. Dus waarom niet om 23 uur naar het bos. De hond werd uit zijn mandje geplukt, de koelkast werd geplunderd en de wandelschoenen gingen aan. Vol goede moed met een vreemde blik van het thuisfront, begonnen we aan ons nachtelijk avontuur. Onze auto weggezet op een lege parkeerplaats. Heerlijk, eindelijk een keer geen probleem met parkeren. Met flinke pas wandelden we het pikdonkere pad op. We hadden het over onze trainingen, maar al snel begonnen onze gedachten andere vormen aan te nemen dan normaal. “Wat hoor ik daar? Moeten we hier linksaf? Is dat een beest daar?”. Deze gesprekken kregen steeds meer de overhand. Tot onze verbazing was het ook nog volle maan, maar we lieten ons niet kennen, toch? Tijd voor een versnapering. Op een oude boomstronk genoten we samen van een stuk kaas, tenminste dat dachten we. De ontspanning was ver te zoeken net zoals een lekker wijntje. Al onze zintuigen draaiden op volle toeren. Adrenaline op en top! We maakten elkaar onbewust steeds banger. We hielden ons stoer voor elkaar en vervolgden onze weg. In de stilte hoorden we een krakend geluid. Het geluid kwam steeds dichterbij. Voor ons verscheen een zwarte schim met kwispelstaart. We gilden en hoorden een man in de verte iets roepen. We renden richting auto. Onze hond kon ons maar net bijhouden. In de auto op weg naar het dorp keken we op de klok en zagen we dat ons hele avontuur maar 10 minuten had geduurd. We namen thuis een kopje thee voor de schrik en lachten om wat voor een helden wij zijn. We realiseerden ons dat de echte held in dit verhaal de man in het bos is samen met zijn hond.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *